"Ρατσισμος ειναι,να εισαι στην σειρα του οαεδ και να περιμενεις 360 ευρω την ωρα,οταν ο μπροστινος σου αλλοδαπος θα παρει 580....
Ρατσισμος ειναι,να πληρωνεις 25 ευρω στα νοσοκομεια για εισαγωγη και 5 για εξεταση,ενω ο αλλοδαπος δωρεαν..
Ρατσισμος ειναι,να βαζει ο αλλοδαπος το παιδι του δωρεαν σε παιδικο σταθμο και το δικο σου να μην το δεχονται...
Ρατσισμος ειναι,να βγαζει ο αλλος 50 ευρω αφορολογητα στα φαναρια ημερησιως και εμενα να μου κραταει το 43% απο το 20αρικο...
Ρατσισμος ειναι,να κανεις συγκεντρωση για τον πεθαμενο πακιστανο λογω ιδεολογιας,την ωρα που οι συμπολιτες σου αυτοκτονουν..
Ρατσισμος ειναι,να αποκαλεις τον αλλον ρατσιστη και φασιστα,επειδη δεν μπορεσες ποτε να βρεις μια λεξη που να περιγραφει την αγαπη για την πατριδα που δεν ενιωσες ποτε..."
ΠΡΟΤΙΜΗΣΤΕ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΡΟΙΟΝΤΑ,
ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΧΕΡΙΑ,
ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ,ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝ ΕΛΛΗΝΕΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ.

ΜΗΝ ΔΙΝΕΤΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΕ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ !
ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ !!

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

Ανεργία : Μια σύγχρονη απειλή για την ψυχική υγεία

Πρόσφατες  μελέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης κάνουν λόγο για επικείμενη αύξηση της ανεργίας στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επισημαίνει πως, ειδικά η μακροχρόνια ανεργία, επηρεάζει άμεσα την ψυχική υγεία και τη ζωή των ατόμων. Το αλκοόλ, το κάπνισμα, ο τζόγος είναι μόνο μερικές από τις επιπτώσεις που προστίθενται στην παρατεταμένη ανασφάλεια και την έλλειψη ενός σταθερού εισοδήματος.

H έννοια του άνεργου

Σύμφωνα με το Διεθνή Οργανισμό Απασχόλησης ως άνεργος ορίζεται κάποιος που αν και είναι πρόθυμος και διαθέσιμος να εργαστεί, δεν μπορεί να απορροφηθεί στην αγορά εργασίας. Η ανεργία στις μέρες μας τείνει να προσλάβει έναν δομικό χαρακτήρα, δημιουργώντας μια
περίπλοκη κατάσταση. Δομική ανεργία σημαίνει ότι δε μιλάμε πλέον για εποχική ανεργία, αλλά για μια παγιωμένη κατάσταση με αυξητικές μάλιστα τάσεις. Μέσα στο σύγχρονο παγκόσμιο, οικονομικό κλίμα της κρίσης και της αβεβαιότητας, η ανεργία απειλεί τη δομή της κοινωνίας, της οικογένειας, της εσωτερικής ζωής του ατόμου, καθώς εγκαθίσταται σαν ωρολογιακός μηχανισμός έτοιμος ανά πάσα στιγμή να εκραγεί.

Η ανάγκη για εργασία με σκοπό την κάλυψη βασικών αναγκών και την επαγγελματική ενσωμάτωση στο κοινωνικό σύνολο, αποτελεί μία από τις ισχυρές, κινητήριες δυνάμεις στη ζωή του ανθρώπου. Ο Άντλερ μάλιστα ήταν από τους πρώτους ψυχολόγους που διείδε τη θεμελιώδη σημασία της εργασίας στην ψυχική ζωή. Χωρίς την επαγγελματική επιτυχία και απασχόληση ο άνθρωπος στερείται κοινωνικής προσαρμογής και κοινωνικών δεξιοτήτων. Η αυτοεκτίμησή του κλονίζεται, η πίστη, η ελπίδα, η αισιοδοξία χάνονται. Αναπόφευκτα, δημιουργούνται εσωτερικά ρήγματα που όσο παρατείνεται η ανεργία τόσο διογκώνονται με αποτέλεσμα να φωλιάσουν σ’ αυτά τα ρήγματα η κατάθλιψη, η απαισιοδοξία, ο φόβος για το μέλλον, η διαρκής αγωνία.

Οι συνέπειες

Έρευνες Αμερικανών ψυχολόγων καταδεικνύουν υψηλή συσχέτιση μεταξύ ανεργίας και αυτοκτονίας. Οι άντρες έχουν τριπλάσιες πιθανότητες να χρησιμοποιήσουν την αυτοκτονία ως μέσο διαφυγής από τα οικονομικά προβλήματα και την επαγγελματική απαξίωση. Αυτό έρχεται σε συμφωνία και με τα ευρήματα ελληνικών μελετών, σύμφωνα με τα οποία ο άντρας πλήττεται περισσότερο από την ανεργία (εκδηλώνοντας περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα), ακριβώς επειδή η δομή της οικογένειας στην Ελλάδα εξακολουθεί να είναι πατριαρχική και ο άντρας να θεωρείται ακόμα και σήμερα ο «κουβαλητής» αυτός που ζει και συντηρεί την οικογένεια. Ωστόσο, στην Ελλάδα οι συχνότητες αυτοκτονιών λόγω της ανεργίας δεν είναι υψηλές. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι και στη χώρα μας η ανεργία δεν έχει λάβει σοβαρές διαστάσεις. Αν λάβουμε υπ’ όψη ότι η κατάθλιψη και το διαρκές άγχος είναι οι σύγχρονες ψυχικές παθήσεις που κληροδότησε ο δυτικός πολιτισμός της ευμάρειας και της κατανάλωσης, δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε τις συνέπειες μιας αντίστροφης πορείας, διαμετρικά αντίθετης: από τον υπερ - καταναλωτισμό στον  περιορισμό και τη στέρηση, από την ευμάρεια στη μιζέρια και την ανεργία. Από τον εύκολο πλουτισμό, στην ξαφνική και αναπάντεχη φτώχια. Η παραγωγική εργασία πλήττεται και βάλλεται από παντού. Οι οικονομικές συγκυρίες είναι δυσοίωνες. Και γεννάται το ερώτημα : ποια η θέση του ανέργου στη σύγχρονη κοινωνία; Ποια η προοπτική της ψυχικής του ζωής; Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε πως η ανεργία πλήττει όχι μόνο τη ψυχική αλλά και τη σωματική υγεία. Γιατί σαν αποτέλεσμα του πενιχρού εισοδήματος, έρχεται και η φτωχή διατροφή, ενώ προστίθενται και επιβλαβείς συνήθειες όπως το κάπνισμα και το ποτό.

Οι άνεργοι  άλλωστε είναι πιο ευάλωτοι στις καρδιοαγγειακές παθήσεις και σε βλάβες του ανοσοποιητικού συστήματος. Ο άνεργος βρίσκεται υπό καθεστώς διαρκούς ανασφάλειας, αυτοαμφισβήτησης και άγχους. Βιώνει την ανεργία ως τον εξοστρακισμό του από την κοινωνική ζωή. Απομονώνεται, κλείνεται στον εαυτό του, μελαγχολεί. Αισθάνεται ότι αξίζει κάτι περισσότερο, αλλά όμως το στερείται. Επιζητά την αρωγή των κρατικών φορέων αλλά καταλαβαίνει ότι τα όποια επιδόματα δεν είναι αρκετά. Η ταυτότητα του άνεργου, του ανεπάγγελτου, του κατόχου κάρτας ανεργίας τον τρομάζει, τον απογοητεύει, τον συνθλίβει. Η ζωή μοιάζει να τον προσπερνά. Αλλά μέσα σ’ αυτό το δυσοίωνο σκηνικό υπάρχει η δίψα για ζωή.  Ο άνεργος λαχταρά να ζήσει, λαχταρά να δουλέψει και να προσφέρει τόσο στον εαυτό του όσο και στο κοινωνικό σύνολο. Αν αυτή η λαχτάρα για εργασία και προσφορά δεν μετουσιωθεί σε δημιουργικό έργο που ανταμείβεται υλικά και ηθικά, τότε ενδοστρέφεται ακόμα περισσότερο, παγώνει γίνεται τέλμα, γίνεται κατάθλιψη και πόνος μέσα στην ψυχή του ατόμου. Όταν στην ομολογουμένως σκληρή, σημερινή πραγματικότητα δυσκολεύονται οικονομικά οι περισσότεροι εργαζόμενοι, μπορεί εύκολα κανείς να καταλάβει σε τι θέση βρίσκεται ένας άνεργος. Γεμάτος φόβους, φοβίες και ανασφάλειες, νοσοφοβία, θανατοφοβία, κοινωνική φοβία όλα αυτά τα κάνει ένα καταστροφικό κουβάρι στην ψυχή του. Αν και η ανεργία αποτελεί ένα φλέγον ζήτημα με ποικίλες προεκτάσεις (μία από αυτές είναι και η σύνδεσή της με τη ψυχική υγεία), εν τούτοις οι άνεργοι χρησιμοποιούνται περισσότερο σαν στατιστικά στοιχεία (δείκτες ανεργίας ή ποσοστά ανεργίας), απρόσωποι αριθμοί, εγγεγραμμένοι στα μητρώα ανέργων του Ο.Α.Ε.Δ. Αυτή η αντιμετώπιση, δε φαίνεται όμως να λύνει το πρόβλημα. Αντίθετα, επιφορτίζει περισσότερο την ήδη φορτισμένη κι επιβαρυμένη ψυχική κατάσταση των ανέργων. Οι δείκτες ανεργίας και οι εγγεγραμμένοι άνεργοι απλώς καταδεικνύουν το πρόβλημα, δεν το επιλύουν.

Ο άνεργος που στέκεται στην ουρά για να λάβει ένα πενιχρό εισόδημα από το ταμείο ανεργίας, αισθάνεται σαν επαίτης. Παίρνει μια μορφή μικρής αποζημίωσης γι’ αυτό που ουσιαστικά στερείται. Πραγματικά δύσκολες εποχές για τη ψυχική υγεία και την ευημερία του σύγχρονου ανθρώπου. Δεν είναι τυχαίο  ότι ενώ οι ειδικοί της ψυχικής υγείας έχουν θεαματικά αυξηθεί, εντούτοις ζούμε στην εποχή της ψυχοπαθολογίας: στην εποχή της κατάθλιψης, των ψυχοσωματικών παθήσεων, της οικονομικής κρίσης, των φοβιών οι οποίες γνωρίζουν τρομακτική άνθηση. Οι έρευνες αποδεικνύουν άρρηκτη σύνδεση κυρίως της νοσοφοβίας και της κοινωνικής φοβίας με την ανεργία. Γίνεται πλέον αντιληπτό, πως η ανεργία είναι μια ιδιαίτερα περίπλοκη κατάσταση που αποκτά ανησυχητικές διαστάσεις στο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον. Ο άνεργος σε καμία περίπτωση δεν είναι ψυχικά ασθενής. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που ο καθένας πρέπει να συνειδητοποιήσει. Χωρίς τη βοήθεια της πολιτείας, χωρίς την ασφάλεια και τη εξασφάλιση στοιχειωδών αναγκών, που το κράτος και η οργανωμένη κοινωνία οφείλουν να προσφέρουν στα μέλη τους, ελάχιστα πράγματα μπορούν να γίνουν προς τη σωστή κατεύθυνση. Ο άνεργος δεν έχει την πολυτέλεια να επιλέξει κάποιον ειδικό για την κατάθλιψή του. Είναι αναγκασμένος να την αντιμετωπίσει μόνος του, ή να την «πνίξει» στο ποτό, τα τσιγάρα, τα ναρκωτικά. Αυτό βέβαια δεν ισχύει για όλους τους ανέργους. Σε όλες τις εποχές όμως υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι πιο ευάλωτοι, πιο αδύναμοι να αντισταθούν και αυτοί υποφέρουν περισσότερο. Οι σύγχρονες έρευνες δείχνουν πως η ανεργία, η κατάθλιψη και οι φοβίες πάνε μαζί. Οι περισσότεροι άνθρωποι που πάσχουν από κοινωνικές φοβίες είναι άνεργοι.

Ας κάνει κάποιος μια βόλτα στα κατά τόπους γραφεία του Ο.Α.Ε.Δ. και ας παρατηρήσει τα πρόσωπα των ανέργων. Θα καταλάβει πολλά …

Ο ρόλος της συμβουλευτικής και της ψυχοθεραπείας

Η συμβουλευτική και ψυχοθεραπεία έχουν σαν πρώτο στόχο την ψυχολογική στήριξη του ατόμου που δεν εργάζεται. Ερχόμενος  μέσα στο θεραπευτικό περιβάλλον, πρόσωπο με πρόσωπο με τον θεραπευτή , είναι απαραίτητο για τον άνεργο να βιώσει μία διαφορετική συναισθηματική ατμόσφαιρα από την απρόσωπη και συχνά αφιλόξενη υποδοχή των γραφείων ευρέσεως εργασίας και των κέντρων απασχόλησης. Η συμβουλευτική θεραπεία προσφέρει ένα ασφαλές πλαίσιο μέσα στο οποίο ο άνεργος θα αισθανθεί την κατανόηση, τη φιλική διάθεση και το ειλικρινές ενδιαφέρον του θεραπευτή. Παράλληλα, ο σύμβουλος - θεραπευτής θα κατευθύνει το άτομο προς μία λιγότερο απαισιόδοξη και μοιρολατρική θεώρηση του προβλήματος, ώστε ο άνεργος να επανακτήσει μία γέφυρα επικοινωνίας με την ελπίδα για κάτι καλύτερο και την προσδοκία για ένα πιο φωτεινό μέλλον. Η συμβουλευτική κινείται προς δύο ουσιαστικές κατευθύνσεις  απέναντι στο πρόβλημα της ανεργίας : α) στη σωστή και πιο αποτελεσματική διαχείριση των αρνητικών, επώδυνων συναισθημάτων που προκαλούνται από την μακροχρόνια ανεργία, ώστε ο άνεργος να μην καταδυναστεύεται πλέον από την κατάθλιψη, το άγχος το φόβο και την αγωνία β) στην ενθάρρυνση και συνεχή παρότρυνση για την ανάληψη προσωπικής ευθύνης από την πλευρά του ανέργου, με την παράλληλη εκμάθηση των πιο διεκδικητικών και αποτελεσματικών μορφών συμπεριφοράς μέσα στην αγορά εργασίας. Η συμβουλευτική επιδιώκει να ενισχύσει την κλονισμένη αυτοπεποίθηση του ανέργου και να τον βοηθήσει να καταλάβει ότι αποτελεί ισότιμο μέλος της κοινωνίας – ο άνεργος δεν είναι ψυχικά ασθενής, ούτε πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Παράλληλα του διδάσκει τρόπους να σταθεί πιο δυναμικά στον χώρο της εργασίας και της απασχόλησης, ξεδιπλώνοντας όλες τις ικανότητες και τα ταλέντα του. Πέρα όμως από τη συμβουλευτική θεραπεία είναι η απαραίτητη και η στελέχωση των αρμόδιων κρατικών φορέων(Ο.Α.Ε.Δ.-Υπουργείο Εργασίας) με επαγγελματίες ψυχικής υγείας, ώστε ο κάθε άνεργος να αισθανθεί πως υπάρχει ένας ειδικός, διαθέσιμος να τον βοηθήσει και να τον στηρίξει. Η απουσία εργασίας και επαγγελματικής ταυτότητας είναι μια ιδιαίτερη και δύσκολη κατάσταση με ποικίλες ψυχολογικές προεκτάσεις. Ωστόσο, η ανεργία δεν είναι ούτε κοινωνικό στίγμα, ούτε κοινωνική κατάρα, ούτε κάποιο ψυχικό «κουσούρι». Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που αφορά πολλούς  ανθρώπους και όχι κάποια μεμονωμένα άτομα. Ο κάθε άνθρωπος είναι προορισμένος από τη φύση του να δημιουργήσει, να εξελιχθεί και να μεγαλουργήσει. Ο άνεργος δεν αποτελεί εξαίρεση σε αυτό. Ο σύμβουλος λοιπόν καλείται να εκπαιδεύσει τον άνεργο να καταλάβει ότι έχει δυνάμεις που ξεπερνούν την απειλή της ανεργίας. Αυτές τις εσωτερικές, δημιουργικές δυνάμεις καλείται ο άνεργος να απελευθερώσει.

diodos.info
Related Posts with Thumbnails